Το χαμάμ του φεγγαριού...Ξημερώματα απ΄το μέλλον

Ξημερώματα απ΄το μέλλον-(Iστορίες απ΄τα βελούδινα βήματα του Έρωτα)-Αnais Zolie

Ήταν σχεδόν 12 παρά πέντε...

Όταν η Εμέλ πέρασε την πόρτα του χαμάμ...που ήταν ορθάνοιχτη...

Η μεθυστική μυρωδιά της γαρδένιας, που κολυμπούσε σαν νιφάδα χιονιού στα νερά μιας ήρεμης και βελούδινης...μενεξεδένιας λίμνης..αναδύονταν απ΄το χρυσοσκάλιστο δοχείο με το νερό...και  προκαλούσε τον πόθο να υποταχθεί ...στις προσταγές της δίψας του κορμιού...για ατέλευτη ηδονή...

Μια γαλήνια ερωτική σιωπή τύλιγε τα  αέρινα  βήματα της νύχτας...σαν στάλες κύματων πάνω στα μισάνοιχτα κοχύλια των βυθών...

Απ΄το γυάλινο θόλο της σκεπής του χαμάμ...το φεγγάρι απ΄τον λευκόχρυσο θρόνο του...φώτιζε σαν ένας νυχτερινός μαργαριταρένιος ήλιος...

Τα αστέρια ...σαν μικροί λύχνοι απο ουράνια όστρακα...έδιναν το δικό τους γιορτινό τόνο στο σκηνικό που πρωταγωνιστής ήταν ο Έρωτας...που ακολουθούσε την Αγάπη...στο μονοπάτι της αιώνιας ευτυχίας...

Το μεγάλο ρολόι του χαμάμ...σήμανε δώδεκα ακριβώς...μεσάνυχτα...

Οι πύλες των ονείρων και των ευχών μόλις είχαν ανοίξει...γύρω τους ήταν στολισμένες με κόκκινα και ροζ τριαντάφυλλα...και ανάμεσα  πλεγμένα γιασεμιά...σαν λευκές δαντέλες χαράς...

Ένας δυνατός θόρυβος ακούστηκε στη μέση του δωματιού...και έπειτα ξεπρόβαλε μια αντρική φιγούρα...που κατευθύνθηκε ... προς το μέρος της...

Η Εμέλ...τον ρώτησε...Sen kimsin?...προσπαθώντας να διακρίνει μέσα στο μισοσκόταδο το πρόσωπο του...

-Adin ne? τον ξαναρώτησε...

Όταν ξαφνικά...το φεγγάρι έριξε μια  καθαρή και φωτεινή λάμψη ...πάνω του...και τότε έκπληκτη ...είδε κάτι που την έκανε να δακρύσει απο χαρά...

Ναι ...ήταν εκείνος ο πρίγκιπας της...!!!

Το βλέμμα του σαν ωκεανός...ταξίδευε για μια ακόμη φορά την καρδιά της...

Ο πρίγκιπας της ...τράβηξε το ferace απ΄το πρόσωπο της...και ένωσε τα χείλη του με τα δικά της...σ΄ενα καλωσόρισμα...όλων των συναισθημάτων και των αισθήσεων...στο αέναο του χρόνου...!!!

3.00 τα ξημερώματα και η Άννυ ξύπνησε...απ΄το όνειρο της Ανατολής...που είχε δει...

Ο ύπνος... της είχε προβάλει αυτή τη νύχτα...ένα όμορφο ερωτικό παραμύθι...

Τίποτα όμως δεν συγκρίνεται με την πραγματικότητα...

Κοίταξε απέναντι στον τοίχο...το ημερολόγιο έγραφε...14 Φεβρουαρίου 2016...

Χαμογέλασε ...και χάιδεψε απαλά τα μαλλιά του δικού της "μικρού πρίγκιπα"...που κοιμόταν δίπλα της...σαν επίγειος άγγελος...στον κήπο της δικής τους Εδέμ...

Ναι...ήταν εκεί...και ήταν δικός της...μοναχά δικός της...

Ήταν ότι πιο πολύτιμο είχε στη ζωή της...τον λάτρευε με όλη τη δύναμη της ψυχής της...

Πόσα είχαν περάσει...όμως τώρα ήταν επιτέλους μαζί...

Η Αγάπη τους ήταν Αληθινή...

-Χρόνια πολλά...σ΄αγαπώ ...του ψιθύρισε...

-Και εγώ ...σ΄αγαπώ ...της είπε ο δικός της πρίγκιπας...και την αγκάλιασε σφιχτά...

Ξαφνικά ένα τραγούδι ...πλημμύρισε με τις αισθαντικές του νότες το δωμάτιο...η υπέροχη φωνή του Sharif Dean...ζωγράφιζε ξανά στους τοίχους της καρδιάς...της Άννυ...εκείνη την πρώτη φορά που αισθάνθηκε να ερωτεύεται... ακούγοντας  το ...τον πρίγκιπα της...DO YOU LOVE ME?YES I DO..!!

-Με αυτό το τραγούδι ξεκίνησαν όλα αγάπη μου...του είπε και τον φίλησε γλυκά...

Εκείνος πέρασε τα δάχτυλα του ανάμεσα στα μαλλιά της...και την κοίταξε στα μάτια...θυμίζοντας της..την πρώτη τους ματιά... που η μοίρα ...την έκανε μεταξωτό νήμα...απ΄το πιο γερό υλικό που είχε...και κάπως έτσι  έδεσε τις ζωές τους...

Τα κορμιά τους...σμιλεύτηκαν απο το ρίγος του πάθους και της ηδονής...

Ένα αργό βαθύ φιλί...ένωνε τις ανάσες τους...ήταν πια ένα...σώμα και μια ψυχή...

Τα χρώματα της Ανατολής...στόλιζαν τον ερχομό...της ημέρας των ερωτευμένων...

Είχε πια ξημερώσει ..."Μαζί για πάντα"...

Τέλος

Σημείωση:sen kimsin στα τούρκικα σημαίνει= ποιός είσαι;

Αdin ne=πως σε λένε;

Ferace=ο φερετζές

"Τα βελούδινα βήματα του Έρωτα"2016

Anais Zolie

  


Όταν Αγαπάς...

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στη Δύναμη της πραγματικής Αγάπης...

Η παρακάτω ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή... μου τη έστειλαν να τη δημοσιεύσω...δυο άνθρωποι...που έζησαν και ζουν...το νόημα της Αληθινής Αγάπης...

Το 2010 η Τζένη ανοίγει μια σελίδα στο διαδύκτιο  και αρχίζει στον ελεύθερο χρόνο της να επικοινωνεί με διάφορα άτομα.

Με μερικά απο αυτά γνωρίστηκε και απο κοντά όμως δεν εξελίχθηκαν ούτε σε πραγματική φιλία αλλά ούτε σε σχέση.

Έτσι κάποια στιγμή σταμάτησε να το χρησιμοποιεί ως μέσω επικοινωνίας με άλλους ανθρώπους μιας και είχε για εκείνη καταντήσει κουραστικό , αυτό το θέμα με τα likes και η προσπάθεια του καθενός  να γεμίσει το προφίλ του με αυτά...

Ώσπου ...μια φίλη  απο την Αγγλία που είχε γνωρίσει το καλοκαίρι που είχε περάσει στην Κεφαλονιά όπου είναι και η καταγωγή της απο εκεί...της ζήτησε να επικοινωνούν μέσω του διαδυκτίου...και έτσι ξανάρχισε να χρησιμοποιεί τη σελίδα της...

Μια μέρα πήρε ένα like και ένα μήνυμα απο κάποιον  άνδρα 48 χρονών  που αυτό στάθηκε η αφορμή για να αναπτυθχεί μεταξύ τους μια ενδιαφέρουσα επικοινωνία.

Τον είχε δει και την είχε δει απο τις φωτογραφίες που ανταλλάσαν...άρεσαν πολύ ο ένας στον άλλον...και ταίριαζαν σχεδόν σε όλα...΄

Κάποια στγμή ο ένας εξομολογήθηκε στον άλλο τα βαθιά του συναισθήματα και έτσι ο έρωτας πήρε τη θέση της φιλικής στάσης που υπήρχε μεταξύ τους.

Πέρασε ένας χρόνος και κάποια στιγμή είπαν ότι έπρεπε να συναντηθούν.

Ο έρωτας τους μεγάλωνε μέρα με τη μέρα και πια δεν μπορούσαν να ζουν χώρια ο ένας απο τον άλλον.

Όμως εδώ ξεκινάει το δραματικό κομμάτι της υπόθεσης.

Ο Λουκάς  άρχισε να αναβάλει συνεχώς αυτή τη συνάντηση προβάλλοντας διαρκώς κάποιες δικαιολογίες.

Η Τζένη άρχισε να υποψιάζεται μήπως ήταν παντρεμένος και δεν της το είχε πει και πολλά άλλα.

Έτσι άρχισε η ρήξη στη σχέση τους να κάνει την εμφάνιση της.

Και σαν να μην έφτανε αυτό ο Λουκάς είχε και το φιλικό του και οικογενειακό του περιβάλλον να τον αποτρέπει να συνεχίσει οποιαδήποτε σχέση με την Τζένη για να μην πληγωθεί.

Κάποια στιγμή σταμάτησαν για κάποιο διάστημα να επικοινωνούν,

Όμως ο έρωτας τους ήταν  τόσο μεγάλος που ο Λουκάς πήρε τη μεγάλη απόφαση να συναντήσει τελικά τη Τζένη.

Ένιωθε πως αν την έχανε θα χανόταν ο κόσμος του η ελπίδα του...η ζωή του δεν θα είχε κανένα νόημα δίχως εκείνη.

, που χωρίς να το ξέρει η αγάπη της τον είχε κάνει να ξαναζήσει.

Έτσι μια μέρα της τηλεφωνεί και της λέει ότι θέλει να συναντηθούν.

Η Τζένη ευτυχώς ήταν ακόμα ελεύθερη και  κανονίσαν την τοποθεσία και την ώρα.

Η μεγάλη μέρα της συνάντησης τους έφτασε...

Ο Λουκάς είχε πάει πρώτος στο ραντεβού στο καφέ που είχαν κανονίσει.

Σε λίγο έφτασε και η Τζένη.

Η στιγμή εκείνη... συγκινητική και μεγαλειώδης...

Το μυστικό του Λουκά ...είχε φανερωθεί μπροστά της...και ήταν το αναπηρικό του καροτσάκι.

Ο Λουκάς ανέβαλε την συνάντηση του με τη Τζένη για να μην μάθει ακριβώς αυτό που τον έκανε να το  ξεχνάει όταν μιλούσαν πίσω απ΄τις ψυχρές οθόνες των υπολογιστών τους.

Η Τζένη αγαπούσε τόσο πολύ το Λουκά που το προσπέρασε αδιάφορα, έσκυψε τον φίλησε και τον αγκάλιασε σφιχτά.

Έπειτα του είπε...ότι τίποτα δεν πρόκειται να την κρατήσει μακριά του...

Η χαρά της που ήταν με το Λουκά της ήταν απερίγραπτη.

Ήξερε ότι δεν θα ήταν εύκολο όμως το να είναι μακριά απ΄τον άνθρωπο που αγάπουσε όσο τίποτα άλλο στον κόσμο θα ήταν αβάσταχτο.

Η Τζένη και ο Λουκάς είναι τρία χρόνια τώρα μαζί ...έχουν παντρευτεί...και ζουν την απόλυτη ευτυχία...

Η Αγάπη όταν είναι γνήσια και αναβλύζει μέσα απο την ψυχή κάνει θαύματα...

Αν με ρωτούσατε τη θα έκανα στη θέση της Τζένης σας απάντώ... ακριβώς το ίδιο...δίχως δεύτερη σκέψη...

Γιατί είναι πολύ σπάνιο να βρει κάποιος την Αληθινή Αγάπη και μέσα απο αυτή το άλλο του μισό.

Η αρτιότητα ενός ανθρώπου δεν βρίσκεται στο σώμα του αλλά στην ψυχή του.

Στην ικανότητα του να μπορεί να προφέρει και να προσφέρει την Αγάπη...

Μια ζεστή αγκαλιά...αναγεννά τα συναισθήματα του ανθρώπου...μοιάζει με το νερό της βροχής που βοηθάει να ανθίσουν τα μοναχικά λουλούδια στους κάμπους...

Ακόμα και στα παραμύθια οι νεραίδες "αγγίζουν" με το μαγικό τους ραβδί...

Η μαγεία βρίσκεται στο "άγγιγμα" της ψυχής...

Ο Guy de Maupassant..λέει στα "Λόγια του έρωτα"...Ας αγαπήσουμε πρώτα απ΄όλα τα χάδια που τρελαίνουν,ερεθίζουν,εξουθενώνουν,αναζωογονούν που είναι πιο γλυκά κι απο τα αρώματα ,πιο ανάλαφρα κι απο το αεράκι..

Όσο για το φιλι έλεγε..."Χάρη στο φιλί και μόνο, πιστεύουμε κάποτε ότι ζούμε την αδύνατη ένωση των ψυχών,που τόσο αποζητούμε, τη συνάντηση δυο καρδιών που γυρεύουν να συναντήσουν το άλλο τους μισό.

Αν υπάρχει ένα χάδι που μπορεί να δημιουργήσει αυτή τη βαθιά πνευματική αίσθηση δυο όντων που γίνονται ένα, αυτό είναι το φιλί.

Όλο το βίαιο παραλήρημα της ολοκληρωτικής κατάκτησης δεν αξίζει όσο το γεμάτο ρίγος πλησίασμα των χειλιών,όσο αυτή η πρώτη υγρή και δροσερή επαφή πριν απο το δίχως σάλεμα σμίξιμο,το περιπαθές και τόσο μα τόσο παρατεταμένο,ενός ανθρώπου μ΄έναν άλλο..."

Σ' αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά και να ευχηθώ να είναι πάντα τόσο ευτυχισμένοι και αγαπημένοι...Ο Λουκάς και η Τζένη...που μου έστειλαν για να μοιραστούμε μαζί αυτή την συγκλονιστική ιστορία της αγάπης τους...

Τους αφιερώνω επίσης αυτό το ποιήμα  που είναι απο το πρώτο μου βιβλίο...την πρώτη μου ποιητική συλλογή...που λέγεται "Με αίσθηση...ερωτική..."

Τότε που ήρθες...

Απρόσμενα η απογοήτευση έγινε χαρά...

Το κλάμα της νύχτας,έγινε τρανταχτό γέλιο...

...ανακούφιση...

Ποτέ πια μοναξιά...

Το πιο φωτεινό αστέρι,ξεπρόβαλε μασ' τη νύχτα...

Έγινε έρωτας και μάγεψε τις καρδιές...

Απ΄τα αγκάθια φύτρωσαν ρόδα...

...ήταν τότε που ήρθες...

Paris 2000

Anais Zolie

'Οσο στο σώμα του ανθρώπου...ακούγεται ο χτύπος της καρδιάς του και όσο η ανάσα του σμίγει με τα χείλη του...οι αισθήσεις...το μόνο που χρειάζονται είναι...ένα χάδι...ένα φιλί...και τότε η Ζωή...ανθίζει και καρποφορεί...σαν την πρώτη μέρα της Άνοιξης...

Όταν Αγαπάς...τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο...!!!

Αnais Zolie

  

 


Το χαμάμ του φεγγαριού ...(συνέχεια)

                               Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΞΑΓΡΥΠΝΩΝ ΠΟΘΩΝ...

Ξημέρωσε...ο ήλιος της Ανατολής...σαν μεγάλο πολύτιμο χρυσό κεχριμπάρι...φώτιζε σαν στολίδι...τον ουρανό της Πόλης...

Η Εμέλ...πήγε στο λιμάνι του Eminonu...κοντά στο Γενί τζαμί...στην αγορά με τα μπαχαρικά και τ' 'αλλα βότανα...

Φτάνοντας στο Misir Carsisi...

Οι υπέροχες μυρωδίες...ήταν σκέτη οσφρητική τέρψη...

Λογής φωνές τυλίγαν το χώρο...και οι μουσικές σε προδιαθέταν να χορέψεις..κι΄ας ήταν τόσο πρωί...

Πλησίασε τον πάγκο με τις λεβάντες και το ylang ylang...

O Όσμανθος ...μια πρόκληση αίσθησης...που κάθε θηλυκό της Ανατολής ...γνωρίζει το μυστικό του...αν της το έχει εκμυστηρευτεί...κάποια Νine...για την πρώτη νύχτα του Nisanlanma...

Της έκανε όμως εντύπωση ένα μικρό διάφανο γυάλινο μπουκαλάκι...που το καπάκι του το στόλιζε ένα μεγάλο μαργαριταρένιο αστέρι...

Στην ετικέτα του έγραφε..."Gunesin dogusu"...

Ψάχνοντας για  τον πωλητή...της παρουσιάστηκε μπροστά της...μια ηλικιωμένη κυρία...με παραδοσιακή λαμπερή φορεσιά...που όμοια της δεν είχε ξαναδεί...και της είπε...

-Πάρτο Εμέλ...στο χαρίζω...δεν θέλω χρήματα...αν θες να δείς ...τι θα συμβεί αν ανοίξεις το μαργαριταρένιο του καπάκι...να πας απόψε τα μεσάνυχτα...στο Χαμάμ του φεγγαριού...και εκεί θα βρείς αυτό που ποθεί η καρδιά σου...πήγαινε τώρα...μην κοιτάξεις πίσω σου...δεν κάνει...

Πάρε και απ΄ αυτό το μπουκαλάκι με το tuberose...και πότισε την επιδερμίδα σου...

Άντε ...και να φοράς  μετάξι...μην αργείς ...πήγαινε να αρχίζεις να ετοιμάζεσαι...

-Για ποιό λόγο..;.την  ρώτησε απορημένα η Εμέλ...

-Κάνε αυτά που σου είπα...και να είσαι ακριβώς 12  ...εκεί...στο Χαμάμ του Φεγγαριού...η νύχτα θα γιορτάσει...και

το κισμέτ...σου φυλάει ένα δώρο...(συνεχίζεται...)

απ΄τις ερωτικές ιστορίες"Τα βελούδινα βήματα του Έρωτα..." 2015

Anais Zolie

Σημείωση...Νine στην τουρκική γλώσσα σημαίνει γιαγιά...Νisanlanma είναι ο Αραβώνας...

 


Το χαμάμ του φεγγαριού

Το φεγγάρι φώτιζε σαν μεγάλο λαμπερό διαμάντι απο άκρη σ΄άκρη...

Ο Βόσπορος...μεθυσμένος απ΄την ομορφιά της Πόλης...σιγομουρμούριζε παρέα με τα απαλά του κύματα...έναν ερωτικό αμανέ...

Η νύχτα είχε απλώσει...το σαγηνευτικό μεταξωτό της πέπλο...πάνω απ΄της πλάτες του ουρανού...

Η Εμέλ...με τίποτα δεν μπορούσε να περάσει το κατώφλι του ύπνου...σαν να είχαν πεισμώσει τα βλέφαρα της...

Η σκέψη της κάλπαζε σαν δυνατό άλογο απ΄αυτά που τρέχουν στα καταπράσινα λιβάδια...ελεύθερα...δίχως χαλινάρια και αφέντες...

Ήταν αυτά τα μάτια του...που όρμησαν σαν θάλασσα στη στεριά...και πήραν μέσα τους...την καρδιά της...

Δεν είχε αισθανθεί ποτέ άλλοτε αυτό το συναίσθημα...

Ήταν αυτή η στιγμή...που άλλαξε όλη την τροχιά της πορείας της...

Που την έκανε να περπατάει...σαν να μην πατούν κάνουν... οι πατούσες της στο έδαφος...

Ήθελε να ξεχυθεί νυχτιάτικα στους άδειους δρόμους και να τον ψάξει...

Παρόλο την πολυκοσμία και τις δυνατές φωνές των πραματευτάδων του παζαριού...

Όταν τα βλέμματα τους ενώθηκαν...ένιωσε εκείνον.. σαν .να την αγκαλιάζει δυνατά...να την σφίγγει πάνω του...

...σαν να ήταν ολομόναχοι...σε μια ερημική παραλία...που είχαν οι δυο τους ανακαλύψει...κανείς δεν ήταν γύρω κανείς...στο μαγικό εκείνο αντάμωμα της μοίρας...

Κι είχε αυτή την περίεργη αίσθηση μέσα της...ότι τον ήξερε απο πάντα...

Δεν της ήταν άγνωστος και πως να είναι...αφού τις νύχτες σεργιάνιζε στα όνειρα της...

Ναι...αυτός ήταν αυτός...!!

Και τώρα το κισμέτ της τον είχε φέρει...ολοζώντανο μπροστά της...

Sen kimsin...ψιθύρισε...sen kimsin...όμως τι σημασία είχε όποιος και να ήταν...δεν την ένοιαζε καθόλου για το αν θα ήταν άρχοντας ή ένας απλός μικρο έμπορας στην  αγορά...για αυτήν είναι ένας πρίγκιπας...ο δικός της πρίγκιπας που για χρόνια περίμενε να τον συναντήσει...και επιτέλους...οι χτύποι της καρδιάς του...τον οδήγησαν σε εκείνην...!!

Χαίδεψε...όλο νάζι...και τρυφερότητα...το βελούδινο κόκκινο μαξιλάρι...του κρεβατιού της...καθώς τα αστέρια έμπαιναν απ΄το μισάνοιχτο παράθυρο...σαν απρόσκλητοι επισκέπτες...και έλουζαν με την ασημόσκονη τους...τα ξέμπλεκα μαλλιά της...που σπινθηροβόλαν οι ανταύγιες τους...απ΄τη λάμψη της σελήνης...

Το αέρινο κορμί της...ήταν τυλιγμένο σ΄΄ενα διάφανο ολομέταξο σεντόνι...με χρυσοκέντητες ρόδινες παιώνιες...

που μοσχοβολούσε απ΄την επαφή με την ευωδία της γαρδένιας και του tuberose...που ήταν ποτισμένη η απαλή της επιδερμίδα...

Όλες οι αισθήσεις της είχαν ανάψει μια εστία φωτιάς γύρω απ΄τους πόθους...που ίδρωναν...δίψαγαν...και ήθελαν αχόρταγα να γευτούν...σάρκα και ηδονή...

Ένα ηφαίστειο... στη μέση μιας ερήμου...

Τα τριαντάφυλλα μέσα στο αλαβάστρινο βάζο...υποκλίνονταν...στη γυναικεία της φύση...

Σ΄όλη την κάμαρα...διαχέοταν...μια ακατανίκητη αύρα ερωτισμού...

Sabah...sabah...τα φωτάκια των μιναρέδων  θα σβήσουν...και μια καινούργια μέρα θα ανάψει στο κισμέτ...το δικό της φως...(συνεχίζεται...)

Απο τις ερωτικές ιστορίες..."Τα βελούδινα βήματα του Έρωτα" 2015

Anais Zolie

Σημείωση και μετάφραση...Sen kimsin στην τουρκική γλώσσα σημαίνει...ποιός είσαι...και sabah...σημαίνει πρωί...

To γυναικείο όνομα...Emel...σημαίνει πόθος...


...Ήσουν πάντα εσύ...!!

(ΣΥΝΈΧΕΙΑ)

Το ξημέρωμα...τον έβρισκε πάντα μόνο...ή βυθισμένο στις απύθμενες σκέψεις...

των ουτοπιστικών του νοερών περιπλανήσεων...εως τα μεσάνυχτα που εκείνη ξαναρχόταν...

και τότε ένιωθε να έχει λόγο ύπαρξης...

Ο υπεύθυνος της γκαλερί εξηγούσε στο κοινό...πως το παλιό αυτό bistro με την παλιά σοφίτα...έγινε το στέγαστρο των έργων τέχνης που θαύμαζαν...Εκεί που κάποτε ο Ετιέν και η Βαλερί...έζησαν... κάνοντας συνεχώς έρωτα...!!

Κάτι ο πολύς ο κόσμος ...κάτι μια παλιά ανεπιθύμητη συνάντηση με μια ενοχλητική και εμμονική...πρώην φιλενάδα...απ΄αυτές που θα΄θελε να μην θυμάται καν...τον οδήγησαν στη σοφίτα την οποία είχε διαμορφώσει σε ατελιέ...

-Φρεντερίκ που πας; ακούστηκε να τον φωνάζει ο βοηθός του...βλέποντας τον να ανεβαίνει τη σκάλα που οδηγεί στη σοφίτα...

Ο Σαμί...τρέχει προς το μέρος του και του λέει...

-Που πας; σε περιμένουν οι δημοσιογράφοι για να δώσεις συνέντευξη...υπάρχει τόσος κόσμος που ΄΄ηρθε για να σε γνωρίσει απο κοντά...

-Απάντησε εσύ στους δημοσιογράφους ...είπε ο Φρεντερίκ... και ζήτα συγνώμη απ΄τον κόσμο...και έληξε...θέλω να μείνω μόνος μου...κατάλαβες;...είπε με μια φωνή...γεμάτη ανεξήγητο θυμό...ούτε και εκείνος ήξερε τι του φταίει...εκείνη τη στιγμή...δεν ήθελε κανέναν και τίποτα...μόνο την ησυχία του...

Η πόρτα της σοφίτας έκλεισε...αφήνοντας πίσω όλη τη λάμψη της καλλιτεχνικής αυτής βραδιάς...

Έβαλε μερικά παγάκια ... δυο δάχτυλα ουίσκυ...και λίγη απαλή μουσική να χαλαρώσει...

Απ΄το παράθυρο τα φώτα του moulin rouge...έφεγγαν μέχρι τη σοφίτα...έτσι το μόνο που χρειάστηκε να ανάψει είναι μια  λάμπα που είχε βρεί...απ΄τα παλιά χρόνια που υπήρχε στη σοφίτα και την είχε επισκευάσει...

Η βραδιά άρχισε να παίρνει ένα ζεστό ξεχωριστό χρώμα...

Ξαφνικά...ακούστηκε ένας περίεργος θόρυβος και βήματα έξω απ΄την πόρτα...

...με ύφος αυστηρό άνοιξε...νομίζοντας ότι είναι ο Σαμί...που ήρθε να τον μεταπείσει να κατέβει στην γκαλερί...

Δεν πίστευε στα μάτια του...νόμιζε ότι κοιμόταν...κ΄όταν θα ξυπνούσε όλο αυτό θα ήταν όνειρο...όπως πάντα...

-Συγνώμη για την ενόχληση...του είπε με γλυκιά φωνή η  κοπέλα που στεκόταν απέναντι του...

Ο Φρεντερίκ...χάθηκε μέσα στα ανατολίτικα μάτια της...που όμοια ούτε ο Ένγκρ... θα είχε αντικρύσει...όταν ζωγράφιζε την Οδαλίσκη...

Η μοναδική του...η μια...η γυναίκα που σεργιάνιζε στη φαντασία του...ήταν ολοζώντανη μπροστά του...

Ένιωθε την καρδιά του...να χτυπάει σαν τις καμπάνες της Νότρ Νταμ και δυνατότερα...

-Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ...έψαχνα για το μπάνιο...για να καθαρίσω το φόρεμα μου...που έγινε μούσκεμα απ΄το μπουκάλι με το κρασί που χύθηκε πάνω μου...στην προσπάθεια μου...να πάρω ένα ποτήρι με νερό απ΄τον μπουφέ...είπε η κοπέλα με διστακτικό και απολογητικό τρόπο...και του άπλωσε το χέρι...σε μια θερμή χειραψία...

-Ντιλέκ...με λένε Ντιλέκ του είπε...

-Φρεντερίκ...απάντησε σαν μαγεμένος εκείνος...

Πέρασε μέσα...υπάρχει καλύτερο μπάνιο σ΄αυτόν το χώρο...της είπε και της έκανε χώρο να περάσει μέσα στη σοφίτα...

-Σ΄ευχαριστώ πολύ είπε η Ντιλέκ...και της έδειξε που βρίσκεται το λουτρό...

Όμως...στην προσπάθεια της να περάσει στα μισοσκότεινα...ξυστά απο ένα καβαλέτο που υπήρχε έξω απ΄το ΄χώρο του μπάνιου...μιας εκεί ήταν και ο χώρος που δημιουργούσε ο Φρεντερίκ...το μετάξωτο της αέρινο φόρεμα...τραβήχτηκε και σχίστηκε ολοσχερώς...

Η αμηχανία που δημιουργήθηκε...ευτυχώς κράτησε λίγα δευτερόλεπτα...καθώς ο Φρεντερίκ τράβηξε απ΄το κρεβάτι που υπήρχε εκεί...το μεταξωτό σεντόνι και της το έδωσε να καλύφθει...έτσι για να φύγει η ντροπαλότητα εκείνης της στιγμής...

Η έλξη ήταν ακαταμάχητη...

Η  Ντιλέκ... ένιωθε τόσο οικεία σε εκείνο το χώρο...και ο Φρεντερίκ δεν της ήταν άγνωστος...αφού πάντα άκουγε την καρδιά του να χτυπάει μέσα της...

Τον πλησιάσε αργά αργά...και με τις άκρες των δαχτύλων της χαίδεψε το πρόσωπο του...

Εκείνος...της είχε παραδοθεί...σαν υπνωτισμένος...

Με αργές κινήσεις άφησε το σεντόνι να πέσει στο πάτωμα...κ΄να αποκαλυφθεί στο μισοσκόταδο το θεσπέσιο κορμί της...η μυρωδιά του λευκού της δέρματος ανάδυε...τριαντάφυλλο και γιασεμί...με μερικές νότες κορυφής απο βανίλια Ανατολής...το άρωμα της... είχε μεθύσει τον αέρα...εκείνον...είχε πλημμυρίσει την σοφίτα...όπως στο όνειρο...

Στο ραδιόφωνο...ένα αισθησιακό τραγούδι...ήρθε να ντύσει τη στιγμή...που και οι δυο πλησίασαν ο ένας τον άλλο...κ΄τα χείλη τους...βυθίστηκαν σε μια δίνη παθιασμένων φιλιών...

Τα κορμιά τους είχαν ανάψει...σαν πυρακτωμένα νέφη...που απο στιγμή σε στιγμή η λάβα τους θα ξεχυνόνταν παντού...

Η ζέστη της σάρκας της ήταν πιο καυτή απο αυτή του ονείρου του...

Εκείνος παλινδρομούσε μέσα της... σαν δυνατό κύμα...που τραντάζει τη στεριά...

Ήταν εκεί... και ήταν δική του... μόνο δική  του...ήταν μέσα στο σώμα της...

Και εκείνη...ήταν δικός της...μονάχα δικός της...ήταν πια ένα...τίποτα άλλο δεν είχε αξία ή σημασία...

Το ένα κομμάτι της σάρκας του ενός είχε ενωθεί με του άλλου...

Η μοίρα...έρανε με ροδοπέταλα την ένωση τους...ο ουρανός φωταγωγήθηκε απο αστέρια που έλαμπαν σαν πυροτεχνήματα...

Ο έρωτας και η αγάπη.. έπλεαν...σε πελάγη ευτυχίας...

-Ο Φρεντερίκ...ψιθύρισε στη Ντιλέκ...Ήσουν πάντα εσύ...πάντου εσύ...για πάντα...!!

ΤΕΛΟΣ

"Ιστορίες απ΄τα βελούδινα βήματα του Έρωτα" 2015

Anais Zolie

 

 

Σημ...Dilek.. το όνομα αυτό....στην τουρκική γλώσσα σημαίνει ευχή...


Ήσουν πάντα εσύ...

H γκαλερί είχε γεμίσει απ΄το πλήθος του κόσμου...που με απέραντο θαυμασμό...κοιτούσαν τα έργα αυτού του

ταλαντούχου καλλιτέχνη...αν και νέος στην ηλικία...κατάφερε να αναρριχηθεί στην κορυφή της επιτυχίας...

Είχε αποκτήσει σχεδόν τα πάντα...χρήματα...φήμη...γνωριμίες...ταξίδια σε μέρη που για άλλους φαντάζουν...σαν άπιαστο όνειρο...κ΄όμως ένα αβάσταχτο κενό...έμπαζε απ΄το παράθυρο της ψυχής του...ρίγη

 μοναξιάς..διαπερνούσαν όλη του την ύπαρξη....

Ένιωθε σαν τουρίστας...σε μια γεμάτη πλατεία σε μια χώρα που ούτε και εκείνος γνώριζε που βγάζουν τα μονοπάτια της...κ΄όλο αναζητούσε τρόπους διαφυγής...πότε με τη φαντασία των έργων του...τη διέξοδο μέσα απ΄την τέχνη του...πότε ταξιδεύοντας απο δω και απο εκεί...αναζητώντας εκείνο το κάτι άλλο...που θα τον έκανε πραγματικά ευτυχισμένο...

Το περίεργο είναι ότι όλα τα γυναικεία πορτρέτα που ζωγράφιζε είχαν ΄πάντα το ίδιο πρόσωπο...

...μιας γυναίκας που είχε σχηματιστεί στο μυαλό του...μια εικόνα που στοίχειωνε τη ζωή του...τα συναισθήματα του...κ΄ας μην την είχε συναντήσει ποτέ...υπήρχε μέσα του...

Κάποιες νύχτες άκουγε την καρδιά της να χτυπάει στο στέρνο του...έβλεπε τα μάτια της μέσα στα δικά του...

...ένιωθε την απαλή της λευκή επιδερμίδα ...να ακουμπά το σώμα του...τη γεύση των χειλιών της...το άρωμα του τριαντάφυλλου και του γιασεμιού...που αναδυόταν απ΄τη σάρκα της και πλυμμήριζε την κάμαρα του...

Καμιά γυναίκα σε κανένα μέρος του πλανήτη που είχε πάει ως τώρα δεν της έμοιαζε...

Είχε μάθει να ζει μαζί της...να είναι το δικό του κομμάτι...δικιά του...μόνο δικιά του...

Όλες οι άλλες ήταν απλά...λίγες πληκτικές στιγμές ανιαρού και ωμού σεξ... κάτι σαν το γρήγορο άνοστο φαγητό...έτσι κάτι ότι βρεθεί για να περάσει η πείνα...

Ήταν πολλά τα βράδια...που εκείνη η μοναδική...ερχόταν σαν όνειρο... που δεν είχε κλείσει τα βλεφαρα του...και γλυστρούσε μισόγυμνη στα μεταξωτά σεντόνια...και ένιωθε  το χάδι της... να τον κάνει σαν πυρωμένη βροχή...και να χύνεται στο σώμα της...κάθε στάλα να καίει απο ηδονή...να την γεύεται κ΄να μην χορταίνει...να είναι μέσα στο κορμί της...κ΄να νιώθει τη ζεστασιά ολόκληρης της ύπαρξης της...να γεννιέται μέσα της...να νιώθει τον έρωτα και την αγάπη...σε μια αλλιώτικη συγκλονιστική διάσταση...μια οργασμική πανδαισία σώματος και ψυχής...που μόνο μαζί της...μπορούσε να νιώσει...!!(συνεχίζεται...)

"Ιστορίες απ΄τα βελούδινα βήματα του έρωτα' 2015

Anais Zolie 


Ήσουν πάντα εσύ...(6)

(συνέχεια...)

Οι πρώτες ακτίνες του ήλιου...χαίδεψαν απαλά το πρόσωπο της Βαλερί...που την έκαναν να ανοίξει τα μάτια της...

Τι υπέροχη αίσθηση...

Μόλις είχε ξυπνήσει ...και οι άκρες των δακτύλων της...δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στη θέα της γυμνής πλάτης του Ετιέν...

Ανεβοκατέβαιναν τρυφερά...σαν το άγγιγμα του φτερού...ενός ερωτευμένου αγγέλου...

Ο Ετιέν γύρισε προς το μέρος της αγκαλιάζοντας την σφιχτά...

Ο ουρανός έμοιαζε να έχει ζωγραφιστεί στα δυο του μάτια...

Η Βαλερί δεν άντεξε στο κοίταγμα του...

Και μ΄΄ενα σάλτο ετοιμοπόλεμης αμαζόνας...που ιππεύει ένα άγριο μάχημο άτι...βρέθηκε να κυριαρχεί...

ολόκληρο το σώμα του...την ύπαρξη του...

Το πρωινό...είχε μια διαφορετική όψη...έμοιαζε σαν φεγγάρι που είχε χάσει την πορεία της νύχτας...και βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπο...με το φως της ημέρας...σεργιανίζοντας για πρώτη φορά σ΄΄ενα γαλάζιο στερέωμα...

Ένας ηδονικός σεισμός...είχε ταρακουνήσει συθέμελα...τη μικρή σοφίτα...

Ο Ετιέν έμοιαζε σαν χείμαρρος που ξεχύθηκε απ΄τα ορμώμενα νερά ενός καταρράκτη...μια δυνατή πλημμύρα...

Ένα δάκρυ κύλησε αργά αργά σαν καυτή στάλα βροχής στο στέρνο του...

Ήταν απ΄τα μάτια της Βαλερί...έμοιζε σαν ένα μικρό αστέρι...που μόλις είχε πραγματοποιήσει μια ευχή...

Ένα μικρό δάκρυ...μιας μεγάλης χαράς...

Για το δώρο της μοίρας...που είχε φέρει στο δρόμο της...το άλλο της μισό...

Και ενώθηκε μαζί του...με σάρκα και ψυχή...

Ο δικός της Αδάμ...

Οι δυο τους...στον πιο όμορφο παράδεισο... που λέγεται Ζωή...

(συνεχίζεται...)

"Ιστορίες απ΄τα βελούδινα βήματα του Έρωτα" 2015

Anais Zolie


Ήσουν πάντα εσύ...(5)

(συνέχεια)...

Το φόρεμα της Βαλερί...γλίστρησε πάνω απ΄το αγαλματένιο κορμί της...σαν στάλα μεταξένιας βροχής...

Το ιβουάρ δαντελένιο κομπινεζόν της...διέγραφε όλες τις  θηλυκές της καμπύλες...

Ο Ετιέν με μια δαγκωματιά ...στην τιράντα που έπεφτε ανέμελα... μα και προκλητικά...στον έναν της ώμο...το έσκισε...

Ήθελε εκείνη τη λευκή σάρκα...να μην την αγγγίζει τίποτα άλλο...παρά μονάχα τα δικά του χέρια...

Τα χείλη του...αχόρταγα ρούφηξαν κάθε πόντο της επιδερμίδας της...

Οι ανάσες τους...σαν ξαναμένες απο έρωτα νότες...διαπερνούσαν τις γαλήνιες χαραμάδες της νύχτας...

σ΄ενα αισθησιακό μπλούζ με τα σώματα ενωμένα...βυθισμένα το ένα με το άλλο...σε μια τρικυμία των πόθων...

Με το άγριο πέλαγος του...να φουρτουνιάζει τα βελούδινα νερά της...

Η ζύμωση του σώματος και της ψυχής...με τις αισθήσεις να περιπλανιούνται ελεύθερες μα και υποταγμένες...

στην απόλαυση...στην κορύφωση της ηδονής...

Το ξημέρωμα έφτασε...κρυφοθαυμάζοντας...μέσα απ΄την πάχνη... της νεογέννητης μέρας...τα σμιλεμένα απ΄το πάθος...αγκαλιασμένα τους  κορμιά...

Έμοιζαν σαν δυο ευτυχισμένοι ναυαγοί...στο δικό τους παραδεισένιο νησί...

(συνεχίζεται...)


Ήσουν πάντα εσύ...(4) συνέχεια...

(συνέχεια)...

Ο άγνωστος εκείνος άνδρας...έπιασε τη Βαλερί απ΄τη μέση...

Εκείνη ακούμπησε το κεφάλι της στους καλλίγραμους ώμους του...

Της χαίδεψε στοργικά τα μαλλιά...και της είπε...

-Θα σε παρασύρω...αν και εσύ το θες...σ΄ενα ταξίδι απόψε...

...σ΄ενα παραδεισένιο νησί...οι δυό μας...με πλοίο τη φαντασία μας...

...τι λες;...έρχεσαι;...θα μ' ακολουθήσεις;...

Η Βαλερί χαμογέλασε με νάζι...και δίχως να το σκεφτεί πολύ του είπε...

-Ξεκινάμε...αρκεί να μου πείς...πως σε λένε...

-Ετιέν...αυτό είναι τ΄όνομα μου...της είπε κοιτώντας την βαθιά μέσα στα μάτια...με ένα βλέμμα γεμάτο νόημα και φλογερές υποσχέσεις...

-Εμένα με λένε Βαλερί.. αποκρίθηκε ....με μια φωνή...σαν νότες αχαλίνωτων γυναικείων ορμονών...λίγο πριν την έκρηξη μιας ανεξέλεκτης ερωτικής υπερδιέργεσης...

Πιάστηκαν χέρι με χέρι και προχώρησαν μέχρι την πόρτα ενός πρώην bistro...απο εκεί ανέβηκαν στη σοφίτα όπου έμενε ο Ετιέν...

Τα αστέρια ...ξεχύθηκαν σαν  ασημένια γιορτινά φωτάκια στον νυσταγμένο ουρανό του Παρισιού...

...και έλαμπαν σαν μικρές σπίθες ...διαπερνώντας το  μικρό παράθυρο της σοφίτας...

Πάνω στο στογγυλό τραπέζι βρισκόταν μια λάμπα που το φως της ...ίσα που σχημάτιζε τις φιγούρες των δυο  εραστών...στον τοίχο...σε μια σφιχταγκαλιασμένη σκιά...σαν μια τεχνοτροπία που κανένος καλλιτέχνη το χέρι δεν μπορούσε να δημιουργήσει...μόνο ο Έρωτας μπορούσε...μόνο οι στιγμές...μόνο το πάθος...η δίψα του ενός κορμιού για ένωση με το άλλο...

Το ερωτικό ταξίδι...στον παραδεισένιο νησί των αισθήσεων...μόλις είχε αρχίσει...

(συνεχίζεται)...

"Ιστορίες...απ΄τα βελούδινα βήματα του Έρωτα" 2015

Anais Zolie


Ήσουν πάντα εσύ...3...

(ΣΥΝΈΧΕΙΑ)

Ο άγνωστος άνδρας την πλησίασε δειλά -δειλά...

...την κοίταξε βυθίζοντας τη ματιά του στη δική της...

Η Βαλερί...ένιωσε ένα γλυκό  ρίγος...να διαπερνά όλο της το κορμί...

Έπειτα εκείνος... έβγαλε την μαύρη καπαρντίνα που φορούσε και σκέπασε μ' αυτή

το μουσκεμένο κορμί της...

Δεν είπαν τίποτα...μονάχα τα μάτια τους φλυαρούσαν ακατάπαυστα...

Τα χείλη τους έσμιξαν...σ'ένα αχόρταγο βαθύ φιλί...

Η έλξη που είχαν ο ένας για τον άλλον ήταν ακατανίκητη...

Η μοίρα είχε ενώσει το μονοπάτι τους...

Οι καρδιές τους...χτυπούσαν σ' ένα μαγικό ερωτικό καρδιοχτύπι...

(συνεχίζεται)

"Τα βελούδινα βήματα του Έρωτα" 2015

Anais Zolie